| Court | Supreme Court of India — Allahabad High Court తీర్పుపై అప్పీల్ |
|---|---|
| Bench | P.B. Gajendragadkar, C.J., K.N. Wanchoo, M. Hidayatullah, Raghubar Dayal మరియు J.R. Mudholkar, JJ. |
| Year | 1965 (తీర్పు 1964 సెప్టెంబర్ 29న) |
| Cited in | రాజ్య బాధ్యత మరియు సార్వభౌమ రోగనిరోధకత (Notes) |
పోలీసులు స్వాధీనం చేసుకున్న ఒక బంగారం వ్యాపారి బంగారాన్ని, దాన్ని కాపలా కాయాల్సిన పోలీసు అధికారే దొంగిలించేశాడు. ఇదే సంఘటన స్వతంత్ర భారతదేశ టార్ట్ చట్టంలో అత్యంత విమర్శలకు గురైన సిద్ధాంతానికి — రాజ్యం "సార్వభౌమ" విధిని నిర్వర్తిస్తున్నప్పుడు దాని ఉద్యోగుల నిర్లక్ష్యానికి రాజ్యంపై దావా వేయలేమనే సిద్ధాంతానికి — దారితీసింది.
Ralia Ram (Kasturi Lal Ralia Ram Jain) — వాది, అప్పీలుదారు; అమృత్సర్లో ఒక బులియన్ (బంగారం, వెండి) వ్యాపార సంస్థలో భాగస్వామి.
ఉత్తర ప్రదేశ్ రాష్ట్రం — ప్రతివాది, రెస్పాండెంట్.
Ralia Ram తన సంస్థకు చెందిన బంగారం, వెండిని అమ్మడానికి 1947 సెప్టెంబర్ 20న మీరట్కు వెళ్ళాడు. బజారులో వెళ్తుండగా ముగ్గురు పోలీసు కానిస్టేబుళ్లు, ఆ బంగారం, వెండి దొంగసొమ్ము అని అనుమానించి అతన్ని ఆపారు.
అతన్ని కొత్వాలీ పోలీస్ స్టేషన్కు తీసుకెళ్ళి సోదా చేశారు. దాదాపు 103 తులాల బంగారం, కొంత వెండిని స్వాధీనం చేసుకుని మల్ఖానా (స్వాధీనం చేసుకున్న సొత్తు ఉంచే గది)లో పెట్టారు. మరుసటి రోజు, సెప్టెంబర్ 21న అతను బెయిల్పై విడుదలయ్యాడు. వెండి తిరిగి ఇచ్చేశారు గానీ బంగారం మాత్రం ఇవ్వలేదు. దాని గురించి పట్టుబట్టగా, మల్ఖానా బాధ్యుడైన హెడ్ కానిస్టేబుల్ మొహమ్మద్ అమీర్ ఆ బంగారాన్ని కాజేసి పాకిస్తాన్కు పారిపోయాడని బయటపడింది.
బంగారం విలువకు నష్టపరిహారం కోరుతూ Ralia Ram ఉత్తర ప్రదేశ్ రాష్ట్రంపై దావా వేశాడు. బంగారాన్ని కాపలా కాయాల్సిన పోలీసు అధికారులు నిర్లక్ష్యంగా వ్యవహరించారని, ఏ యజమానైనా తన ఉద్యోగి నిర్లక్ష్యానికి ఎలా బాధ్యుడో, రాష్ట్రం కూడా అలాగే బాధ్యత వహించాలని అతని వాదన.
మల్ఖానాను కాపాడటంలో పోలీసులు నిర్లక్ష్యంగా వ్యవహరించారని ట్రయల్ కోర్టు నిర్ధారించి, బంగారం విలువ రూ. 11,430-10-0కు తీర్పు ఇచ్చింది. దీనిపై రాష్ట్రం Allahabad High Court కు అప్పీల్ చేసింది. పోలీసులు నిర్లక్ష్యంగా ఉన్నప్పటికీ, ఆ నిర్లక్ష్యం రాష్ట్రం సార్వభౌమ అధికారాన్ని వినియోగిస్తున్నప్పుడు జరిగింది కాబట్టి రాష్ట్రాన్ని బాధ్యుడిని చేయలేమని High Court తీర్పును తిరగరాసింది. దీనిపై Ralia Ram సుప్రీంకోర్టుకు అప్పీల్ చేశాడు.
Ralia Ram (అప్పీలుదారు) తరపు వాదన: పోలీసులు తన సొత్తును చట్టబద్ధంగా స్వాధీనం చేసుకున్నాక, ఏ న్యాయస్థానం అప్పగించిన వస్తువును కాపాడేవాడిలానైనా (bailee) దాన్ని జాగ్రత్తగా కాపాడాల్సిన మామూలు బాధ్యత వాళ్లకు ఉందని Ralia Ram వాదించాడు. నిర్లక్ష్యంగా వ్యవహరించిన అధికారుల యజమానిగా, ఏ యజమాని అయినా వహించే బాధ్యతనే రాష్ట్రం కూడా వహించాలని — ఇదే సూత్రాన్ని సుప్రీంకోర్టు రెండేళ్ల క్రితమే State of Rajasthan v. Vidyawati (1962)లో వర్తింపజేసిందని, అక్కడ ప్రభుత్వ జీప్ డ్రైవర్ నిర్లక్ష్యానికి రాష్ట్రాన్నే బాధ్యుడిగా నిర్ధారించారని అతని వాదన.
ఉత్తర ప్రదేశ్ రాష్ట్రం తరపు వాదన: ఒక వ్యక్తిని అరెస్టు చేయడం, సోదా చేయడం, అతని వద్ద ఉన్న ఆస్తిని స్వాధీనం చేసుకోవడం — ఇవన్నీ చట్టం (Code of Criminal Procedure) ద్వారా పోలీసు అధికారులకు మాత్రమే ఇచ్చిన అధికారాలని, ఇవి శాంతిభద్రతలు కాపాడే రాష్ట్రం సార్వభౌమ విధిలో భాగమని రాష్ట్రం వాదించింది. విచారణ, విచారణ ముగిసేవరకు స్వాధీనం చేసుకున్న సొత్తును ఉంచుకోవడం కూడా అదే సార్వభౌమ అధికారంలో విడదీయలేని భాగమే. ఏ సాధారణ వ్యక్తి లేదా ప్రైవేటు యజమాని ఇలా చట్టబద్ధంగా అరెస్టు చేసి, సోదా చేసి, సొత్తు స్వాధీనం చేసుకోలేరు కాబట్టి — P. & O. Steam Navigation Co. v. Secretary of State (1861) నుంచి వచ్చిన పాత కామన్ లా సార్వభౌమ రోగనిరోధకత సూత్రం ఇక్కడ పూర్తిగా వర్తిస్తుందని, దాంతో ఈ నిర్లక్ష్యానికి రాష్ట్రాన్ని బాధ్యుడిగా చేయలేమని రాష్ట్రం వాదించింది.
ఐదుగురు న్యాయమూర్తుల ధర్మాసనం తరఫున తీర్పు రాస్తూ, Gajendragadkar, C.J. పోలీసు అధికారులు నిజంగానే మల్ఖానాను కాపాడటంలో నిర్లక్ష్యంగా వ్యవహరించారని అంగీకరించారు — అందులో పెద్ద వివాదం లేదు. అసలు ప్రశ్న — ఆ నిర్లక్ష్యం సార్వభౌమ అధికారాన్ని వినియోగిస్తున్నప్పుడు జరిగింది కాబట్టి రాష్ట్రానికి రోగనిరోధకత వర్తిస్తుందా అన్నదే.
ఈ కేసులో పోలీసులు చేసింది — Ralia Ramను అరెస్టు చేయడం, సోదా చేయడం, అతని సొత్తును స్వాధీనం చేసుకుని ఉంచుకోవడం — శాంతిభద్రతలు కాపాడటానికి చట్టం ద్వారా పోలీసులకు మాత్రమే ఇచ్చిన అధికారం అని కోర్టు అభిప్రాయపడింది. బ్రిటిష్ కాలం నుంచి వస్తున్న కామన్ లా అర్థంలో ఇది సార్వభౌమ విధి నిర్వహణే, దీనికి ఎంత నిర్లక్ష్యంగా వ్యవహరించినా రాష్ట్రం పాత రోగనిరోధకతను నిలుపుకుంటుంది.
కోర్టు దీన్ని రెండేళ్ల క్రితం నాటి State of Rajasthan v. Vidyawati కేసుతో వేరుచేసింది. అక్కడ నిర్లక్ష్యంగా జరిగింది — ప్రభుత్వ జీప్ను డ్రైవర్ అజాగ్రత్తగా నడపడం — ఏ ప్రైవేటు యజమాని దగ్గర డ్రైవర్ అయినా చేయగలిగేదే, వాహనం నడపడం రాష్ట్రానికి మాత్రమే ప్రత్యేకమైన అధికారం కాదు. అక్కడ చేసింది ఏ మామూలు యజమాని అయినా చేయగలిగే పనే కాబట్టి, ఒక ప్రైవేటు యజమానిలాగే రాష్ట్రాన్ని బాధ్యుడిగా నిర్ధారించారు. కానీ ఇక్కడ, Code of Criminal Procedure కింద సొత్తును స్వాధీనం చేసుకునే అధికారం రాష్ట్రానికి (పోలీసుల ద్వారా) మాత్రమే ఉంది, కాబట్టి పాత రోగనిరోధకత నిలిచింది.
సుప్రీంకోర్టు Ralia Ram అప్పీలును కొట్టేసి, Allahabad High Court తీర్పును సమర్థించింది. పోలీసు అధికారుల నిర్లక్ష్యం అంగీకరించినప్పటికీ, అది రాష్ట్రం సార్వభౌమ విధిని నిర్వర్తిస్తున్నప్పుడు జరిగింది కాబట్టి, బంగారం నష్టానికి ఉత్తర ప్రదేశ్ రాష్ట్రం బాధ్యుడు కాదని తీర్పు ఇచ్చింది.
ఒక ప్రభుత్వ ఉద్యోగి చేసిన తప్పు రాష్ట్రానికి మాత్రమే ఉండే, చట్టబద్ధమైన సార్వభౌమ అధికారాన్ని వినియోగిస్తున్నప్పుడు జరిగితే — అది ఏ ప్రైవేటు వ్యక్తో యజమానో ఎప్పటికీ చట్టబద్ధంగా చేయలేని పని అయితే — ఆ తప్పు నిజంగా నిర్లక్ష్యమైనప్పటికీ రాష్ట్రానికి బాధ్యత నుంచి రోగనిరోధకత ఉంటుంది. కానీ వాహనం నడపడం లాంటి, ఏ ప్రైవేటు యజమాని అయినా చేయగలిగే పనుల్లో జరిగిన నిర్లక్ష్యానికి, ఏ యజమానికి వర్తించే సాధారణ నియమమే రాష్ట్రానికీ వర్తిస్తుంది.
స్వతంత్ర భారతదేశ చట్టంలో పాత సార్వభౌమ రోగనిరోధకత సిద్ధాంతం ఇంకా మిగిలి ఉండటానికి Kasturi Lal అత్యంత ప్రసిద్ధమైన, అత్యంత విమర్శించబడిన ఉదాహరణగా నిలిచింది. నిరూపితమైన నిర్లక్ష్యానికి కూడా ఒక పౌరుడికి ఎలాంటి పరిహారమూ లేకుండా చేయడం అన్యాయమని న్యాయనిపుణులు, తర్వాతి కోర్టులు పదే పదే ఎత్తిచూపారు. రాష్ట్ర రోగనిరోధకతను రద్దు చేయాలని Law Commission of India తన మొదటి నివేదిక (1956)లోనే సిఫారసు చేసింది, ఆ మేరకు State Liability Bill కూడా ప్రవేశపెట్టారు — కానీ అది ఎప్పుడూ చట్టంగా మారలేదు.
Kasturi Lalను నేరుగా కొట్టివేయకుండా, తర్వాతి తీర్పులు దీని చుట్టూ ఒక వేరే మార్గం వేశాయి. Rudal Shah v. State of Bihar (1983), Bhim Singh v. State of Jammu & Kashmir (1986) కేసుల్లో సుప్రీంకోర్టు, ఆర్టికల్ 21, 22 కింద ప్రాథమిక హక్కుల ఉల్లంఘనకు, ఆర్టికల్ 32/226 కింద రిట్ అధికార పరిధిలో నేరుగా నష్టపరిహారం ఇచ్చే ఒక ప్రత్యేక constitutional remedy ను రూపొందించింది — ఇది టార్ట్ చట్టం, దాని సార్వభౌమ రోగనిరోధకత రక్షణ నుంచి పూర్తిగా వేరైనది. Nilabati Behera v. State of Orissa (1993) ఈ constitutional పరిహారం, సాధారణ టార్ట్ దావాలో సార్వభౌమ రోగనిరోధకత వంటి ఏ రక్షణ ఉన్నా సరే, స్వతంత్రంగా వర్తిస్తుందని ధృవీకరించింది. Kasturi Lal ఇప్పటికీ అధికారికంగా కొట్టివేయబడలేదు, ఇలాంటి ప్రైవేటు టార్ట్ దావాకు సాంకేతికంగా ఇప్పటికీ చెల్లుబాటు అవుతుంది — కానీ ఈ సమాంతర constitutional మార్గం వల్ల ఆచరణలో దీని పరిధి దాదాపు శూన్యమైపోయింది.