Injurious falsehood (also called malicious falsehood) is a false statement made maliciously about a claimant's goods, business, or property that causes them financial loss — it protects business and property interests, not personal reputation.
ఇంజురియస్ ఫాల్స్హుడ్ (హానికరమైన అసత్యం, మలిషియస్ ఫాల్స్హుడ్ అని కూడా అంటారు) అంటే, వాది వస్తువులు, వ్యాపారం, లేదా ఆస్తి గురించి దురుద్దేశపూర్వకంగా చేసిన తప్పుడు ప్రకటన, ఇది ఆర్థిక నష్టం కలిగిస్తుంది — ఇది వ్యక్తిగత ప్రతిష్ఠను కాదు, వ్యాపార, ఆస్తి ప్రయోజనాలను రక్షిస్తుంది.
A rival firm falsely and maliciously tells a competitor's customers that the competitor's factory has permanently shut down, driving those customers to place their orders elsewhere. Because the false statement was aimed at the competitor's trade and made with malice, it is actionable as injurious falsehood, as in Ratcliffe v Evans (1892).
ఒక పోటీ సంస్థ తప్పుడుగా, దురుద్దేశపూర్వకంగా, తన పోటీదారు కర్మాగారం శాశ్వతంగా మూతపడిందని కస్టమర్లకు చెబుతుంది, దీనివల్ల ఆ కస్టమర్లు తమ ఆర్డర్లను వేరే చోట పెడతారు. తప్పుడు ప్రకటన పోటీదారు వ్యాపారాన్ని లక్ష్యంగా చేసుకుని, దురుద్దేశంతో చేయబడినందున, Ratcliffe v Evans (1892)లో వలె ఇది ఇంజురియస్ ఫాల్స్హుడ్గా దావాయోగ్యం.
Covered in Unit IV, Post 3, "Injurious Falsehood and Negligent Misstatement," alongside Ratcliffe v Evans (1892), already covered in Unit IV's own dedicated Case-Law post.
యూనిట్ IV, పోస్ట్ 3, "ఇంజురియస్ ఫాల్స్హుడ్ అండ్ నెగ్లిజెంట్ మిస్స్టేట్మెంట్"లో కవర్ చేయబడింది, Ratcliffe v Evans (1892)తో పాటు, ఇది యూనిట్ IV స్వంత కేస్-లా పోస్ట్లో ఇప్పటికే కవర్ చేయబడింది.
Don't confuse this with defamation. Defamation protects a person's personal reputation and does not require proof of malice or special damage in libel; injurious falsehood protects business or property interests and requires both malice and (usually) proof of actual pecuniary loss.
దీనిని పరువునష్టంతో కలవరపరచవద్దు. పరువునష్టం ఒక వ్యక్తి వ్యక్తిగత ప్రతిష్ఠను రక్షిస్తుంది, లిబెల్లో దురుద్దేశం లేదా ప్రత్యేక నష్టాన్ని నిరూపించాల్సిన అవసరం లేదు; ఇంజురియస్ ఫాల్స్హుడ్ వ్యాపార లేదా ఆస్తి ప్రయోజనాలను రక్షిస్తుంది, దురుద్దేశాన్ని, (సాధారణంగా) వాస్తవ ద్రవ్య నష్టాన్ని రెండింటినీ నిరూపించాల్సి ఉంటుంది.